Karol Wojtyła / Jan Paweł II

Karol Wojtyła od lat 50. regularnie odwiedzał Nową Hutę, odprawiając msze polowe — początkowo pod gołym niebem, w deszczu i mrozie. Jako młody biskup doskonale rozumiał, że walka o kościół w Nowej Hucie to nie tylko kwestia religijna, lecz fundamentalna walka o ludzką godność. Władze komunistyczne projektowały Nową Hutę jako „miasto bez Boga" — wzorcowe socjalistyczne osiedle, w którym nie przewidziano ani jednego kościoła dla 100 000 mieszkańców.

Wojtyła wielokrotnie odprawiał pasterki na mrozie, na pustym placu przy ul. Obrońców Krzyża — tam, gdzie w 1957 roku postawiono drewniany krzyż i gdzie w 1960 roku mieszkańcy go obronili. Przez lata prowadził uporczywe negocjacje z władzami. Gdy w 1967 roku wreszcie uzyskał pozwolenie na budowę kościoła, to on sam położył kamień węgielny. Budowa trwała 10 lat — mieszkańcy nosili kamienie z Tatr i Podhala, a kobiety oddawały biżuterię na dzwony.

15 maja 1977 roku jako kardynał krakowski konsekrował kościół Arka Pana — monumentalny symbol zwycięstwa wiary nad ateistycznym państwem. „Tu powstawało nowe państwo w państwie" — pisał o Nowej Hucie Tadeusz Isakowicz-Zaleski. Wojtyła znał każdą ulicę, każdą parafię, każdą rodzinę w tej dzielnicy.

Po wyborze na Papieża w październiku 1978 roku, podczas pierwszej pielgrzymki do Polski w czerwcu 1979, odprawił mszę na Błoniach Krakowskich dla 2 milionów wiernych. Jego słowa „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi. Tej ziemi!" stały się iskrą, która 14 miesięcy później doprowadziła do powstania Solidarności — 10 milionów członków w ciągu roku.

Na pomniku Krzyża Nowohuckiego odsłoniętym 10 listopada 2007 roku wyryto jego słowa z homilii z 1979 roku — trwałe świadectwo nierozłącznej więzi Papieża z Nową Hutą, miastem, które miało być bez Boga, a stało się jednym z najsilniejszych ośrodków wiary w Polsce.